يميلي از طرف خدا

فاطمه جويا — Mon, 05 Mar 2012 21:06:00 GMT

ايميلي از طرف خدا

امروز صبح که از خواب بيدار شدي، نگاهت مي کردم؛ و اميدوار بودم که با من حرف بزني،
حتي براي چند کلمه، نظرم را بپرسي يا براي اتفاق خوبي که ديروز در زندگي ات افتاد، از من تشکر کني.
اما متوجه شدم که خيلي مشغولي، مشغول انتخاب لباسي که مي خواستي بپوشي.

وقتي داشتي اين طرف و آن طرف مي دويدي تا حاضر شوي فکر مي کردم چند دقيقه اي
وقت داري که بايستي و به من بگويي: سلام؛ اما تو خيلي مشغول بودي ....

يک بار مجبور شدي منتظر بشوي و براي مدت يک ربع کاري نداشتي جز آنکه روي يک صندلي بنشيني.
بعد ديدمت که از جا پريدي. خيال کردم مي خواهي با من صحبت کني؛ اما به طرف تلفن دويدي
و در عوض به دوستت تلفن کردي تا از آخرين شايعات باخبر شوي.

تمام روز با صبوري منتظر بودم. با آنهمه کارهاي مختلف گمان مي کنم که اصلا وقت نداشتي
با من حرف بزني. متوجه شدم قبل از نهار هي دور و برت را نگاه مي کني، شايد چون خجالت
مي کشيدي که با من حرف بزني، سرت را به سوي من خم نکردي.

تو به خانه رفتي و به نظر مي رسيد که هنوز خيلي کارها براي انجام دادن داري.
بعد از انجام دادن چند کار، تلويزيون را روشن کردي. نمي دانم تلويزيون را دوست داري يا نه؟
در آن چيزهاي زيادي نشان مي دهند و تو هر روز مدت زيادي از روزت را جلوي آن مي گذراني؛
در حالي که درباره هيچ چيز فکر نمي کني و فقط از برنامه هايش لذت مي بري...

باز هم صبورانه انتظارت را کشيدم و تو در حالي که تلويزيون را نگاه مي کردي،
شام خوردي؛ و باز هم با من صحبت نکردي.

موقع خواب ...، فکر مي کنم خيلي خسته بودي. بعد از آنکه به اعضاي خانواده ات شب به خير گفتي،
به رختخواب رفتي و فورا به خواب رفتي. اشکالي ندارد. احتمالا متوجه نشدي که من هميشه
در کنارت و براي کمک به تو آماده ام.

من صبورم، بيش از آنچه تو فکرش را مي کني. حتي دلم مي خواهد يادت بدهم که تو چطور
با ديگران صبور باشي. من آنقدر دوستت دارم که هر روز منتظرت هستم. منتظر يک سر تکان دادن،
دعا، فکر، يا گوشه اي از قلبت که متشکر باشد.

خيلي سخت است که يک مکالمه يک طرفه داشته باشي. خوب، من باز هم منتظرت هستم؛
سراسر پر از عشق تو... به اميد آنکه شايد امروز کمي هم به من وقت بدهي.
آيا وقت داري که اين را براي کس ديگري هم بفرستي؟ اگر نه، عيبي ندارد،
مي فهمم و هنوز هم دوستت دارم.

روز خوبي داشته باشي ...
دوست و دوستدارت: خدا

با تشکر از دوست خوبمان زهره

وقتي راه رفتن آموختي .....

فاطمه جويا — Wed, 18 Jan 2012 14:22:00 GMT

وقتي راه رفتن آموختي، دويدن بياموز
و دويدن که آموختي ، پرواز را
- - - - - - - - - - - - - -
راه رفتن بياموز، زيرا راه هايي که مي روي جزيي از تو مي شود و سرزمين هايي که مي پيمايي بر مساحت تو اضافه مي کند
- - - - - - - - - - - - - -
دويدن بياموز ، چون هر چيز را که بخواهي دور است و هر قدر که زودباشي، دير
- - - - - - - - - - - - - -
و پرواز را ياد بگير نه براي اينکه از زمين جدا باشي، براي آن که به اندازه فاصله زمين تا آسمان گسترده شو
- - - - - - - - - - - - - -
من راه رفتن را از يک سنگ آموختم ، دويدن را از يک کرم خاکي و پرواز را از يک درخت
- - - - - - - - - - - - - -
بادها از رفتن به من چيزي نگفتند، زيرا آنقدر در حرکت بودند که رفتن را نمي شناختند
- - - - - - - - - - - - - -
پلنگان، دويدن را يادم ندادند زيرا آنقدر دويده بودند که دويدن را از ياد برده بودند
- - - - - - - - - - - - - -
پرندگان نيز پرواز را به من نياموختند، زيرا چنان در پرواز خود غرق بودند که آن را به فراموشي سپرده بودند
- - - - - - - - - - - - - -
اما سنگي که درد سکون را کشيده بود، رفتن را مي شناخت
کرمي که در اشتياق دويدن سوخته بود، دويدن را مي فهميد
و درختي که پاهايش در گل بود، از پرواز بسيار مي دانست
- - - - - - - - - - - - - -
آنها از حسرت به درد رسيده بودند و از درد به اشتياق و ازاشتياق به وصل

خاطرات من

يميلي از طرف خدا

وقتي راه رفتن آموختي .....